Sınai Mülkiyet Kanunu m. 24/4, lisans verene lisans konusu mal ve hizmetlerin kalitesini güvence altına alacak önlemleri alma yükümlülüğü yüklemektedir. Ancak yükümlülüğe aykırı davranmanın sonuçları, özellikle lisans tarafları dışındaki etkileri bakımından yeterince açık değildir. Kalite denetimi eksikliğinin yalnızca lisans sözleşmesinin taraflarını ilgilendiren bir mesele mi yoksa daha geniş kapsamlı hukuki sonuçlar doğurması gereken bir durum olarak mı nitelendirilmesi gerektiği, üzerinde durulması gereken önemli bir sorundur. Çalışma, bu sorunu ele alırken Amerikan hukukundaki “çıplak lisans” (naked licensing) doktrinini karşılaştırmalı bir perspektifle incelemekte ve bu doktrinin Türk marka hukuku açısından sunabileceği katkıları tartışmaktadır.